روزها و ماه و سال ها گذشته و اینکدلشده ای فرتوت کنار برج کاهگلی پیر لمیدهدر دلش گردوی تناوریکه جرزهای حوصله و سنت را ترک ترک کرده ست.تنها گردو می ماند و رقص برگ هایش در آفتاب بهاری - اگر که بیاید -و دانه های سترگش در مهرگان- اگر که بیاید-و کیست که بداند نهالی کوچکی روزی در گلدان وجود من وسعت دنیا را با خود می پنداشتاکنون گلدان کوچک من ویران سایبان دل انگیز عشق گسترده ولی چه فایده نمایشی که خوانده و اجرا می شود و  گویند از نگارندگانی مجهول بجا مانده ست .دست هایت دیروز معجزه ی دردهای من بود یاد آن ها فردا ابهامی ست که رمزگشایی عالِمان بی عشق را می طلبد .ویرانه های من زیر وسعت تو میدان گفتمان های ادبی عبوسان عالِم خواهد بودبی آن که لحظه ای را از اضطراب دیداری لرزیده باشند .دیروز و امروز و ما رفتیم تا فردا و تحلیلگران یخی از راه برسند و فسیل های این ماموت را برانداز کنند . دردی ست وامق بودن ، عذرا بودن در کتاب عالمان عبوس بی درد.+ نوشته شده توسط بهیار در و ساعت 8:51 |

همیشه همین است :سیب ها را که می چینیسبد که سرشار می شود پا به راه که می شوی دل انگیزترین سیب در بلندترین شاخه ی دست نیافتنی دلت را چنگ می زند .همه ی طول راه از شمیم سیب و جلوه های گذرگاه بی خبر می مانی در هوای سیبی که از آن تو نیست .سبد خالی در دست میان درخت ها پرسه زدن، تا شاید چیزی دلی ازت برباید همبر باد دادن است فرصت یگانه ی عمر را .داستان آدم و سیب همه ی هستی ست :بچینم تا روشنایی هست یا بمانم و بنگرم در هوای بهترینتا بیگاه؟تردید موریانه ی خوابگاه رضایت است و آرامش.. . . + نوشته شده توسط بهیار در و ساعت 8:22 |

 کنجِ خیال، خانه کرده ای، ای بذر ناله ها!تا آبیاری ات کنند، روانند ژاله ها تو نیستی و غباری گرفته هستی من مات ام ، گرفته ام، پسِ یادت چو هاله ها شیدایی ام ز حد خرد درگذشته، وای فرزانه ای که بود گهی شمعِ واله ها یکچند دوری ات، به برم ،سال و بیشتر این باده، کهنه ای ست از آن چند ساله ها دل : سوخته، قبا: همه خون؛ برگ برگ : دل رفتم، روم ز یاد تو در باغ لاله ها پنداشتم چراغ تو موسای من شودموسا!مسیح! من به مصر فتاده م به چاله ها + نوشته شده توسط بهیار در و ساعت 8:56 |